عشق                                      بيداد    من

باختن                  يعني                    لحظه                 عشق

جان                          سرزمين             يعني                        يعني

زندگي                                 پاک من عشق                               ليلي و

قمار                                                                                    مجنون

در                             عشق يعني ...  آبادان      شدن

ساختن                                                                               عشق

دل                                                                                   يعني

كلبه                                                                        وامق و

يعني                                                                   عذرا

عشق                                                           شدن

  من                                                عشق

 فرداي                                يعني

  كودك                        مسجد

  يعني             الاقصي

عشق  من

 

عشق                                      آميختن                                         افروختن

يعني                                 به هم          عشق                               سوختن

چشمهاي                      يكجا                    يعني                       كردن

پر ز                 و غم                            دردهاي             گريه

خون/ درد                                                   بيشمار

 

  عشق                                 من

    يعني                           الاسرار

    كلبه                  مخزن

         اسرار     يعني   

 

تولد تولد تولدم

 

مبارك 

نميخوام بگم که قدر يه دنيا دوستت دارم...

چون دنيا يه روز تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل گلی...

چون گل هم يه روز پژمرده ميشه...

نميخوام بگم که سياهی چشمات مثل شبهای پر ستارست...

چون شب هم بالاخره تموم ميشه...

نميخوام بگم که مثل آب پاک و زلالی...

چون آب که هميشه پاک نميمونه...

نميخوام بگم که دوستت دارم

بلکه من عاشقتم ....

قلبم را که لبریز از عشق است به تو تقدیم می کنم و سوگند می خورم که تا ابد :

 

                                 عاشقانه دوستت بدارم 

 

از عشقــــم بيشتر

 

از عشقــــم بيشتر چيــزی ندارم    كـه در دستــان دلدارم گــذارم

 

خدايا عشق من را زين فــزون كن    كه هــر دم راضی ام باشد نگارم

 

كنارت

 

ز تــو دورم نگار با وفايم         اسيــر درد و بند غصه هايم

 

ولي ای گاش بـودم در كنارت         كه من اندر كنارت با خدايم

 

ای دوست

اگــر با دل تــو پيــوندی نداری    اگـــر بــا عشق لـبخنــدی نداری

ز هر چه شور و شادی باشد ای دوست    جدايی گــــر تـــو دلبندی نداری

ديدي تا حالا اگر کسي رو دوست داشته باشي دلت نمياد اذيتش کني؟ دلت نمياد شيشه

 

دلش رو با سنگ زخم زبون بشکني؟ دلت نمياد ازش پيش خدا شکايت کني حتي اگر

 

بره و همه چيزو با خودش ببره... حتي اگر از اون فقط هاي هاي گريه شبانت بمونه

 

وعطر اخرين نگاهش... حتي اگر بعد از رفتنش پيچک دلت به شاخه نازک تنهايي

 

تکيه کنه. ديدي؟هر گوشه و کنار شهر هر وقت کسي از کنارت رد ميشه که بوي

 

عطرش رو ميده چه حالي ميشي؟ بر ميگردي و به اون رهگذر نگاه ميکني تا

 

مطمئن بشي كه خودش نيست ...

 

من نديدم ..... ولي بي تو بودن رو نمي خوام ...

 

در حسرت دیدار تو آواره ترینم

گویند خدا همیشه با ماست................ای غم نکنه تو خدای مایی!!!

رودخانه عشق را در خود جاری ساز

 

عاشق من عاشق هيچ كس نيستم. من عاشق غروبم. عاشق نشستن و خيره شدن به غروب. من عاشق ابرم كه هرچه شبنم از اوست. عاشق سنگ انداختن توي آب و گوش كردن به صداي دلنشين موج. من عاشق نشستن با دوستان پاك و عاشقم هستم. عاشق گوش كردن به دلاشان. عاشق خنده هاشان و ديوانگي هاشان. من عاشق چرخ و فلكم. عاشق نان و پنير و سبزي... آه كه چه حالي دارد. ميتونم عاشق بشم وقتي باران مي بارد. عاشق دلباختن با يك نگاهم. من عاشقم. عاشق بغض هاي خفته ام. عاشق بوسيدنم. عاشق گريستن در حضور دوستم. عاشق سكوت مرموز دل هاي شكسته ام. عاشق نگاه خيره به ديوارم. عاشق گم شدن و به اوج رسيدن در خيال هستم. من عاشق سادگي شعرهاي سهرابم و عاشق غناي حافظ. من عاشق صداي مادرم هستم. عاشق آرامشي كه به من مي بخشد. عاشق موسيقي ام. من عاشق نواختن هم هستم. و روزي من خواهم نواخت. غم هاي دلم را خواهم نواخت و شكستنش را به تار خوام كشيد. من عاشق لحظات غروبم و عاشق برگ زرد خزان. عاشق خش خش برگ ها زير پاي يك عاشق دل شكسته ام. شايد اين برگ ها هم تابع دل اوست!.... در آخر اينکه من همراه غروب عاشق مي شوم و همه طول شب را عاشق مي مانم. به سرزمين خيال مي روم و از عشق مي نويسم. از احساس خوب عاشق بودن. من عاشق اين احساسم..... فقط همين

وقتي كه عاشقم شدي

 وقتي كه عاشقم شدي پاييز بود و خنك بود
 تو آسمون آرزوت هزارتا بادبادك بود
 تنگ بلوري دلت درست مث دل من
 كلي لبش پريده بود همش پر ترك بود
 وقتي كه عاشقم شدي چيزي ازم نخواستي
 توقعت فقط يه كم نوازش و كمك بود
 چه روزا كه با هم ديگه مسابقه مي ذاشتيم
 كه رو گل كدوممون قايق شاپرك بود ؟
 تقويم كه از روزا گذشت دلم يه جوري لرزيد
 راستش دلم خونه ي ترديد و هراس و شك بود
 ديگه نه از تو خبي بود ،‌ نه از آرزوهات
 قحطي مژده و روزاي خوش و قاصدك بود
 يادم مياد روزي رو كه هوا گرفته بود و
 اشكاي سرخ آسمون آروم و نم نمك بود
تو در جواب پرسشم فقط همينو گفتي
 عاشقيمون يه بازي شايد ،‌ يه الك دولك بود
نه باورم نمي شه كه تو اينو گفته باشي
 كسي كه تا ديروز برام تو كل دنيا تك بود
 قصه ي با تو بودن و مي شه فقط يه جور گفت
 كسي كه رو زخماي قلب من مث نمك بود

دستان مرا بگیر  

حسرت نمی گذارد تو را فراموشت کنم و عشق مانع ایست قلبی

و تنها نگاه تو می تواند مانع از این مرگ شود

دوستت دارم و می خواهم در کنار من بمانی

بگذار این حسرت به واقعیتی تبدیل شود

و در کنارت بودن را احساس کنم

ای کاش می توانستی دیدگان شسته شده از اشک مرا ببینی و دستان مرا

در حالی که تو را نشانه رفته اند

و

 تنها با صدای قلب تو خو گرفته اند

را احساس کنی

لحظه لحظه های تنهایی من

با تو و به یاد تو

پُر می شود

و

بِدان

تنها تو دلیل زنده بودنی

 

راهی ست راه عشق که هیچش کناره نیست

آنجا جز آنکه جان بسپارند چاره نیست

. نجات عشق

 در جزيره اي زيبا تمام حواس زندگي مي كردند: شادي.غم.غرور.عشق

 روزي خبر رسيد كه به زودي جزيره به زير آب خواهد رفت همه ساكنين جزيره قايق هايشان را آماده و جزيره را ترك كردنداما عشق مي خواست تا آخرين لحظه بماند كردند چون او عاشق جزيره بودوقتي جزيره به زير آب فرو مي رفت عشق از ثروت قايقي با شكوه جزيره را ترك مي كرد خواست و به او گفت :آيا مي توانم با  تو همسفر شوم؟ثروت گفت :نه! مقدار زيادي طلا و نقره داخل قايقم هست و ديگرجايي براي تو وجود ندارد

پس عشق از غرور كه با يك كرجي زيبا راهي مكان امني مي شد كمك خواست ببرم غرور گفت:نه! چون تمام بدنت خيس و كثيف شده و قايق زيباي مرا كثيف خواهي كرد.

غم در نزديكي عشق بود. عشق به عم گفت : اجازه بده تا من با تو بيايم. غم با صداي حزن آلودگفت: من خيلي ناراحتم و احتياج دارم تا تنها باشم.

عشق اين بار سراغ شادي رفت و او را صدا زد اون آنقدر غرق شادي و هيجان بود كه حتي صداي عشق را هم نشنيد.

 آب هر لحظه بالا و بالاتر مي آمد و عشق ديگر نا اميد شده بود كه ناگهان صداي سالخورده گفت : بيا من تو را خواهم برد سريع خود را داخل قايق انداخت و جزيره را ترك كرد. وقتي به خشكي رسيدند پيرمرد به راه خود رفت و عشق تازه متوجه شدكسي كه جانش را نجات داده بود چقدر به گردنش حق دارد! عشق آنقدر خوشحال بود كه حتي فراموش كرد نام پير مرد را بپرسد !

عشق نزد علم كه مشغول مسئله اي روي شنهاي ساحل بود رفت و از او پرسيد:آن پيرمرد كه بود؟علم پاسخ داد: زمان،عشق!؟

عشق با تعجب گفت: اما او چرا به من كمك كرد؟ علم لبخندي خردمندانه زد و گفت: تنها زمان قادر به درك عظمت عشق است..............

خوب اميدوارم كه خوشتان امده باشد . و هيچ وقت غم در زندگي شخصي خودتان سايه نه اندازد .

البته خوشحال ميشم نظرتان را برام ميل بزنيد .

منتظر نظرات شما هستم .

 

دوستت دارم

     

           حتي اگر قرار باشد

                   

                        شبي بي چراغ، در حسرت يافتنت

 

تمام پس كوچه ها را

                     

                        زير باران، قدم بزنم.

 

                                      مرا فراموش مكن.

 

کاش می شد خالی از تشویش شد
برگ سبز تحفه درویش شد
 
کاش تا دل می گرفت و می شکست
عشق می امد کنارش می نشست
 
کاش من هم یک قناری می شدم
در تب آواز جاری می شدم
 
بال در بال کبوتر می زدم
آن طرفتر ها کمی سر می زدم
 
با قناری ها غزل خوان می شدم
پشت هر اواز پنهان می شدم
 
آی مردم ! من غریبستانی ام
امتداد لحظه ی بارانی ام
 
شهر من آن سوتر از پروانه هاست
در حریم آبی افسانه هاست
 
شهر من بوی تغزل می دهد
هر که می آید به او گل می دهد
 
دشت های سبز و وسعتهای ناب
نسترن، نرگس، شقایق ، آفتاب

 

کس نگفته است که زندگی کار ساده ای است،

گاهی بسیار سخت و ناخوشایند می نماید.
اما با تمام فراز و فرودهایش،
زندگی ...
از ما انسانی بهتر و نیرومندتر می سازد.
حتی اگر در لحظه، حقیقت آن را در نیابیم.
به یاد آر ...
که در آزردگی، رنج را از خود دور داری،
و در دلتنگی، بگذاری اشکهایت جاری شوند،
و در خشم، خود را رها سازی،
و در ناکامی، بر خود چیره شوی
تا می توانی یار خود باش.
می توانی بهترین دوست خود باشی،
اما به هنگام آشفتگی مرا خبر کن!
می کوشم، بدانم چه وقت باید در کنارت باشم
اما گاه ممکن نیست، پس خبرم کن
عشق بالاترین هدیه ای است که می توانیم به یکدیگر بدهیم.
و ایثار یکی از بزرگترین لذتهایی است که به ما ارزانی شده.
من اینجایم هر زمان و همیشه،
تا هر آنچه دارم به تو هدیه دهم

 

دلتنگی هام فراوونه

دل ديگه بی تو داغونه                        

دنيا با اون بزرگی هاش

بی تو برام يه زندونه

هوای چشمام بارونيه

 هيچ کس و جز تو ندارم

که سر رو شونش بزارم

باز مثل ابرهای هوا واسش يه دنيا ببارم

این روزها که میگذرد

هرهروز احساس میکنم که نجوایی در باد

مرا به خود میخواند ...

این روزها که میگذرد

هرروز

نگاه پنجره به رویای توباز میشود

ونســیم

دست نوازش ترا میجوید

قلب زمان

با نجوای مهرانگیز تو

از تپش می ایستد

وچلچله ها اواز را فراموش میکنند

این روزها که میگذرد

پرستوها با بالهایی خونین

ازسفر خیال تو

به اشیانه بر میگردند وگرمی وجود ترا

در کنج سرد اشیانه حریصانه میجویند

نگاه اسمان خیس است

وقلب باغچه ام از خیال تو لبریز

قاصد خیالم نشان ترا

از عطر بهار نارنج وشمیم شکوفه های امید میجوید .

دستانم حریصانه و طماع

ریشه سبز ترا در کویر دلم میجویند ...

واژه ها بی رنگند

ورنگها بیروح در هجران تو

شعر هم نتوانست جای خالی ترا

در قلبم پر کنـــد

وجودت را میجوید این تن نحیف ....

قلم را توان نوشتن نیست

درمان همه دردهایم

بیـــــا....

مرا انسان بخوان

شايد كه روزي بعد

برايت قصه ي عشقي بخوانم

تو را در فكر خود جايي دهم من

برايت با زبان شعري بگويم

مرا انسان بخوان

تا جان خود را

براي با تو بودن

همان قرباني ديرين بسازم

تو انسان بودن من را

براي خود نمي خواهي

تو مي خواهي مرا

قرباني بازي بي معناي خود سازي

تمام گرمي روح مرا گيري و

از آن در دل سردت كني آتش

مرا انسان نبودن راه تاريك است

تو از من راه تاريكي گرفتي

به من از شعله ي گرم نگاهت نور دادي

ولي اين شعله بر جانم گرفتست

من را آتش زدست اين نور سوزان

مرا انسان بخوان شايد كه روزي بعد

چنين شعري از اين ذهنم ببارد

و معناي خوش انسان شدن را

برايت من بگويم باز

                                           بسم تعالي

عاشقان مستند و ما ديوانه ايم         عارفان شمع اند و ما پروانه ايم

 

چون ندارم باخلايق الفتي                 خلق پندارن ما ديوانه ايم

 

درازل دادند چون جام الست              تا ابد ما مست آن پيمانه ايم

 

ظاهر مستي ماراخودمبين             در شكست نفس خود مردانه ايم

 

كس نگردد واقف اسرار ما               زان كه همچون گنج در ويرانه ايم

 

 

سلام دوستان ببخشید که یک چند روزی تنهاتون گذاشتم

من روز ۲۶ مرداد تولدم بود و این چند روزه خیلی سرم شلوغ بود

ازتون معذرت می خوام امیدوارم که عذر خواهی منو بپذیریت

و من از این به بعد مطالب قشنگ به وبلاگ اضافه می کنم و شما می تونید مشاهده کنید.